Kraliçe toprağa verildi. İngiltere ve dünya önemli bir dertten kurtuldu.

Monarşi yanlısı İngiliz basını bile kraliçenin ardından sergilenen yas gösterileri karşısında “bu kadarı fazla” yorumları yaptı.

İngilizlerin ve onların etkisi altındakilerin 70 yıllık yas özlemi göz önüne alınırsa kraliçeye dökülen gözyaşlarındaki abartı olağan karşılanabilir.

Ya diğerleri?

Aralarında bizimkilerin de bulunduğu “kraliçeden çok kraliçeciler” kantarın topuzunu kaçırdı desek yeridir.

Has yandaşları bir yana bırakıp ana akım sayılan yandaşlara bakıldığında yas hevesi hemen her gün hiç eksik olmadı.

Canlı bağlantılar, yas tutan İngiliz görüntüleri, kraliçeye son görev için kuyruğa girenler vb.

Kraliçenin toprağa verildiği gün rastladım.

Yanılmıyorsam adları dışında hiçbir şeyleri Türk olmayan kanallardan birisindeydi.

Kraliçenin cenaze töreninde konuşmakta olan din adamının kullandığı kürsüde Osmanlı ipeği varmış. Her şekilde önemli ayrıntıları yakalamakla ödevli habercimizin gözünden kaçmamış bu durum. Konuyla ilgili uzmanlıklarından kuşku duyacak değiliz elbette.

Baltalimanı anlaşmasının bir anısı mıydı acaba sözü edilen Osmanlı ipeği.

Öyle değilse eğer “hem nalına, hem mıhına” anlayışının harekete geçmesi saymak olasıdır “Osmanlı ipeği” üzerinden yürütülen algı yönetimini.

Törende biz de varız (Cumhurbaşkanımızla değilse de ipeğimizle) denmek istenmiş olabilir kuşkusuz.

Diğer yandan, Osmanlıcılık heveslerini her fırsatta açığa vurmakta sakınca görmeyenlere de selâm durma görevi yerine getirilmiştir böylelikle.

Osmanlı yıkıma yaklaştıkça yabancıları çok sevdi.

Hatta, öylesine sevgi yükü oluştu ki, Fransızcısı, İngilizcisi ve hatta Rusçusu ayrı lobiler oluşturdu.

1 Eylül 1921’de Türklük Anadolu’daki kalım savaşını Sakarya’da vermekteyken hainliği, sapkınlığı tartışılan son padişah Vahdettin 4 eşle yetinmemiş olacak ki kendisinden 42 yaş küçük 5. eşiyle gerdeğe girmekte sakınca görmedi.

Sıkı İngilizci olduğu yazışmalarına bile yansımıştı son sultanın.

İngilizci sultanımızın Milli Mücadele’nin utkuya erişmesi sonrasında saltanat umutları da tükenmişti.

Böylesi ruh hali içinde İngilizciliğini İngiliz gemisi Malaya’yla İstanbul’dan ayrılarak taçlandırmakta sakınca görmedi.

Günümüz İngilizcilerine ve Osmanlıcılarına tarihten paylaştığımız bu yapraklar ışığında şaşırabilir miyiz?

Azim ve Karar, 20.09.2022

“Zeytinyağlı yiyemem aman, basma da fistan giyemem aman” sözleriyle bilinen sözde türkünün Türkçe sözlü olsa da dört dörtlük yapay olduğunu bilmem söylemeye gerek var mı? Türk askerini bizi hiç ilgilendirmeyen Kore’deki çatışmada kişi başına 23 sente pazarlayan mandacılar için sırada ülkeyi pazarlamak vardı. O pazarlamanın söze ve müziğe bürünmüş haliydi sözde türkü.
Amerikan üretimi pis kokulu ama ücretsiz un ve yağın, petrol ürünü naylonun tüketilmesi amaçlı kurgu bir ezgi olduğu kuşkusuzdur. Yakın tarihimizin utanç sayfalarından birisini oluşturmuştur.
Mehter takımını Çeşme 16 Eylül Meydanı’na getiren anlayışın Cumhuriyet’e savaş açan, onu yıkmak için gün sayan gücün simgesi olduğunu belirtmeye bilmem gerek var mı?
Amaç, Alpaslan’ın 26 Ağustos’unu Mustafa Kemal Paşa’nın 26 Ağustos’u önüne koymaksa bir saçmalık var. Selçuklu başarısını mehter takımıyla kutlamak olsa olsa Osmanlıcı iktidarımızın kültürel yoksulluğunu gösterir. Eldeki tek değer mehterdir belli ki.
Yoksulluğun böylesi öfkelenmeyi değil acımayı gerektirir. Zavallı İslâmcılarımız, zavallı (sözde) Osmanlıcılarımız!
Yoksunluğunuzu Çeşme’de görmek ilginçti.
Birkaç söz de mehter takımının seçtiği ezgi(ler) için gelsin.
Her fırsatta sahte yerli ve millicilik yapan iktidarın simgesi mehter takımının burada da baltayı taşa vurduğunu gördük. Yerli ve millici iktidarımız ezgi seçimiyle Amerikancı yüzünü yansıtmaktaydı oysa.
Meydandan uzaklaşırken mehter takımının oyun havalarına geçiş yaptığını işittik. Bu havaları işitenlerin kendilerini alamayıp oynamaya başladıklarını kestirmek hiç de güç değil.
İzmir’in Çeşme ilçesinde ilgi odağı olmanın yolunu buldukları için kendilerini kutlayarak…

Azim ve Karar, 27.08.2022.