TBMM üyeleri İmralı’ya gitsin mi gitmesin mi? Akla zarar bir tartışma.

Çok değil 2 yıl önce İmralı’ya gitmek bir yana sözünü etmek ihanet sayılmaktaydı. Son genel seçim bu şeytanlaştırma üzerine kurgulanmıştı.

Kılıçdaroğlu seçilirse Demirtaş’ı serbest bıraktıracak diyenler bile çıkmıştı. Bugün gelinen noktada, böyle diyenler Demirtaş’ın özgürlüğüne kavuşturulması, TBMM heyetinin İmralı’ya gitmesi gerekliliğini vurgular oldular.

TBMM üyelerinin bebek katilinin ayağına gitmesine arka çıkanlar konusunda yargı Türk milletinindir.

Son günlerde açılım yanlısı olsun olmasın çoğu kimse söze Türkler, Kürtler, Araplar diyerek başlar oldu.

Arap unsurunun eklenmesi Osmanlıcı iktidarının etkisiyledir.

Daha da kötüsü bu adlandırmanın Cumhuriyetçiliğinden kuşku duyulmayacak kimseler arasında da yaygınlaşmakta oluşudur.

Onlardan birisi, bir gazeteci geçtiğimiz günlerde açılımdan kaygısını dile getirmek için “Kürtlere sesleniyorum” sözleriyle başlayan tümce kurdu.

Sayısını kestiremeyeceğim çoklukta yer vermişimdir yazılarımda.

“Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk milleti denir” (Mustafa Kemal Atatürk)

Kurucu partinin, bu söylemleri eleştirecek yerde el yükseltmesi de ayrı ve önemli sorunken bir kesimin “Kürt sorunu yok, Türk sorunu var” söylemi de bir o kadar tehlikeli ve kimlik siyaseti değirmenine su taşıyan nitelikte.

Geçenlerde kitap fuarında rastladım.

Bir yayınevinin sergisinde Lazları, Çerkesleri konu eden ve elbette kimlik siyasetine katkıda bulunması olası kitaplar en görünür yere konmuştu.

Diğer yandan, yine kimlik siyasetinin kaldıraç kolu olarak kullanılmaya aday mezhepsel söylemler de yükseliştedir.

Başka deyişle, kimlikler etnisite, din ve mezhep kimlik siyasetinin önde gelen kaldıraçlarına dönüştürülmüştür.

Bu tehlikeli kaldıraçları kullanma alışkanlığı olanlar biliniyor.

Dincisi, mezhepçisi, etnikçisi bu konuda kötü alışkanlık sahipleri olarak bilinir.

Üzücü ve şaşırtıcı olan kimlik siyaseti yanlılarının yerleştirmeye çalıştığı terminolojiyi kabullenmesidir.

Azim ve Karar, 07.11.2025

Türkiye, sözcüğün tam anlamıyla bir kimlik siyaseti çukuruna yuvarlanmış görünüyor.

İktidarın açılım hevesi sınır tanımıyor.

İktidarın, iktidarda kalma zorunluluğu hukuk düzeneğini yargı sopasına dönüştürmüş durumda.

Öcalan’ı TBMM’ye çağıranlar muhalefeti kent uzlaşısıyla suçlayarak yol almakta sakınca görmüyorlar.

Muhalefetin Cumhurbaşkanı adayı uğradığı haksızlık karşısında yargıdan umudunu kesmiş olacak ki diğer yolları zorluyor.

Yabancı basına yazmak, uluslararası kamuoyunu etkilemek bu yollardan birisi.

İki tarafı keskin bıçak gibidir bu yöntem.

Bir yandan derdinizi anlatırken diğer yandan seslendiğiniz kamuoyunun gururunu okşamayı gerektirir.

İmamoğlu bir süredir bu yolu deniyor.

Son olarak ünlü Fransız gazetesi Le Monde’a yazmış.

Kafkavari davalar benzetmesinde sorun yok.

Ancak, yazısının bir yerine sıkıştırdığı şu sözler önemli ve bir o kadar sorunlu!

“…Diplomama haksız şekilde el konulması hakkımdaki tek dava değil; hakkımda başka pek çok Kafkavari dava var: ‘hakaret’, ‘yolsuzluk’, ‘terörizm’ (çünkü 2024’te İstanbul’daki belediye listelerime Kürt adaylar koymaya cesaret ettim). İşte mücadele ettiğimiz sistem bu.”

Bu satırları kaleme alan İmamoğlu elbet bir gün özgürlüğüne kavuşacaktır. Anlaşıldığı kadarı ile İBB başkanlığı koltuğuna da oturacaktır.

Kendisine öğüdüm, göreve başlar başlamaz odasındaki Atatürk görselini kaldırmasıdır. Bunu yapsa da, yapmasa da Le Monde’a yazdığı yazının son satırı bunu gerektirmektedir.

Sözleri Atatürk Cumhuriyeti’ne yapılmış büyük haksızlıktır. Gerçekle ilintisi olmayan sözlerinin gereğini yerine getirmekle yükümlüdür.

Diğer yandan, İmamoğlu kimlik siyaseti hevesiyle yol alan iktidara karşılık vermek istemiş olabilir.

Bu bakımdan zahmete girmemesinde yarar var!

Kimlik siyaseti yolunda İmamoğlu ne yapsa iktidarın eline su dökemez.

Silivri’deki 15 metrekarelik hücresinde izlemekte olmalıdır İmamoğlu, TBMM heyetinin İmralı yoluna düşmeye hazırlanmakta olduğunu.

Durum bu denli ortadayken, İmamoğlu’nun kimlik siyasetinde iktidarla boy ölçüşemeyeceği belli değil midir?

İmamoğlu bir an önce özgürlüğüne kavuşsun.

Tutuksuz yargılansın!

Hak, hukuk, adalet arayışındaki İmamoğlu kimlik siyasetine boğazına kadar batmak zorunda olmadığını fark etmeli.

TBMM’deki kimlik siyaseti ustaları çoktan uzlaşmış görünüyorlar.

Dün İmamoğlu!

Bugün Erdoğan!

Kimlik siyasetinin ve elbette terörün TBMM’deki temsilcileri istediklerini kimden alacaklarsa onlarla uzlaşmaktan çekinmezler.

Onların istediklerini verme gücü iktidardadır.

İmamoğlu’na düşen kimlik siyaseti yarışına girmek değil Türkiye’den yana olmaktır.

Bunu yaptığında büyür, iktidarın ve kimlik siyasetinin izinde gittiğinde yok olmak kaçınılmaz yazgısı olacaktır.

Azim ve Karar, 06.10.2025

Cumhurbaşkanlığı için tek adayı bile halk oyuna sunan kurucu parti ne yapacağı belirsiz komisyon için böyle bir şeyi yapmayı aklından bile geçirmeden soluğu komisyonda aldı.

Komisyonun neleri konuşacağı, ne doğrultuda kararlar alacağı milletten sır gibi saklandığına göre “kimlik siyaseti eksenli” çalışacağı ortadadır.

Her fırsatta aşağılanan, yok sayılmaya çalışılan kurucu partinin komisyonda yer alması konusundaki “olmazsa olmazcılık” milletin hoşlanmayacağı gelişmelerin yaşanacağının habercisi sayılmalı.

Bir dönem Türkiye’nin belirli bölgelerine sınırlı olduğu varsayılan feodalizm son çeyrek yüzyılda ülkenin geneline egemen oldu.

Durum böyleyken terörün bitirilmesinde kimlik siyaseti öğelerinin öne çıkartılmakta oluşu iktidar blokuna ve ona destek verenlere yakışabilir.

Bu sürecin başlatıcısı MHP’nin Ahmet Türk üzerinden ağalığa övgüsü unutulmamalı.

Ama, genel merkezinde eski genel başkanı Bülent Ecevit’in heykeli bulunan kurucu partinin bir değil çok kez düşünmesi gerekenler olduğu kesindir.

12 Eylül öncesindeki açık hava toplantılarında zaman zaman “halklara özgürlük” sloganları atılırdı. Her seferinde bu sloganla ilgili uyarıda bulunan Ecevit’in halklar yok halk var dediğini ben bile anımsıyorsam kurucu parti ileri gelenlerinin bilmemesi olası mı?

Ecevit sıkça “Toprak işleyenin, su kullananın” diyerek bir yandan topraksız köylüye göndermede bulunurken diğer yandan da feodalizme dikkat çekerdi.

Kurucu parti geçmişiyle barışık olmak zorundadır.

Barışık olması yetmez!

Geçmişten bugüne gelen ilkeleri benimsemek zorundadır. Bunu yapması geçmişe saygının ötesinde bugünün sorunlarına içtenlikle çözüm arayışının da kaçınılmaz gereğidir.

Bunu yapmayan bir kurucu partinin kurucu ilkelerden uzaklaşmış olduğunu saptamak zorunda kalırız.

Bunu yaparken de Türkiye’nin seçeneksiz bırakılması karşısında üzülüyoruz.

Bugünkü iktidarın iktidarını sürdürmesi yolunda açılımı vazgeçilmez bulmasını bile anlayamayıp tuzağa düşenlerin iktidar şanslarını azaltmalarının yanı sıra Türkiye’yi el yükseltme kumarına kurban etmeleri karşısında susamayız.

Azim ve Karar, 04.08.2025