Eşi benzeri görülmemiş, gösteriş tutkusunu dışa vuran savurganca harcamalar!

Macron sabah koşusu yapacak diye park ve yol kapatmalar.

Daha önce hiç uygulanmamış yasaklar ve kısıtlamalar.

Konukların güvenliğini sağlamak hiç kuşkusuz konukseverliğin bir parçasıdır. Ama, bu kadarına pes demekten de kaçınılmamalıdır.

Terör örgütünün yanından geçmesi olası olmayan emekli insanlara yönelen ve tutuklamaya varan devlet terörü.

Haftalar öncesinde başlayan baskı ve yasaklamalar pek emin olmasak da sona erdi diyelim.

Bizi çok seviyor budalalığı arasında kaynayan Anıtkabirsiz Trump kurgusuna “iyi ki Anıtkabir’e çıkmadı, böylece bu yüce yer kirlenmedi” avuntusu.

Kimse kaygılanmasın!

Anıtkabir bir pedofilin kirletemeyeceği denli temiz bir yerdir.

Trump’ın Anıtkabir saygısızlığı simgesel. Bölgemize atadığı vali bozuntusunun söylemleriyle bire bir örtüştü bu yaptığı.

Ülkemizi yönetene yaptığı güzellemelerle valinin monarşi vurgusu birleştirildiğinde gerçek tüm açıklığıyla ortaya çıkıyor.

Atatürk’ün izlerini silmekten usanmayan iktidarın Trump’ın bu yaklaşımından hoşnut olduğu kuşkusuz.

NATO doruğuna gelenlere verilen yemeklerden mehteran müziğine varıncaya dek bir dizi sunum “Osmanlı’nın dirilişi” imgesine dayandırıldı.

Son padişahın İngilizlere sığınması unutulursa eğer Osmanlı dirilişiyle güç arasında bağ kurmak olanaklı.

Geçim sıkıntısı içinde “olmak ya da olmamak” savaşımı içindeki Türk Milleti’nin pek ilgisini çekmese de, bu görgüsüzlük örnekleri Türkiye’de değiştirilmiş olan rejimin Atatürk Cumhuriyeti’ne son ölümcül darbeleri olarak algılanmalıydı.

NATO doruğunun sonuç bildirgesi Türkiye’nin iki komşusu İran ve Rusya’yı düşman olarak belirledi.

Trump bizi seviyorcular bu konuda ne düşünüyor diye sormak olanaklı olsaydı keşke.

Pedofil Trump’ın İran’a saldırıyı Ankara’dan başlatması da anlamlı ve önemli bir diğer ayrıntı oldu.

NATO doruğu gerekçesiyle haftalardır yaşananlara eklenen “alavera dalavera 23 sentlik asker göreve” kokan kurgu karşısında sessizliğini bozmayan Türk Milleti’nin hanesine bir utanç borcu daha eklenmiştir.

Aydınlarının olguları ve olayları anlamak yerine ağlamayı yeğlediği ortama yakışan durumdur Türk Milleti’nin edilgenliği.

Gazetelerde, televizyonlarda ve akla gelebilecek her ortamda “NATO eli kanlı bir suç örgütüdür” diyemeyen çok bilmişler de cabası.

Azim ve Karar, 09.07.2026

Kendimi bildim bileli NATO’ya sıcak bakmadım. Dünyanın pek çok yerine eli, kolu uzanan NATO gittiği her yere gözyaşı, kan ve ölüm götürdü. Bunların karşılığında trilyon dolarlar silah üreticilerinin kasasına aktı.

NATO doruğuna hazırlanan Ankara’da yaşları seksenlere insanlar “gizli örgüt üyeliği” suçlamasıyla tutuklandılar. 

Doruk yaklaştıkça Ankara’da kuş uçurtulmuyor dense yeridir. 

Biz olumlu yönden bakalım.

Ankara’nın özellikle havaalanı yolu üzerindeki ayıplı yapılar panolarla saklanıyor. Kalıcı olmasa da göz zevkimizi okşayan bir uygulama.

Diğer yandan, ortalıkta çok insan olmasın düşüncesiyle hastanelerdeki randevu aralıkları 20 dakikaya çıkartılmış. Yıllardır söyleyip de yapılmasını sağlayamadığımız bu doğruyu NATO’ya borçlu olmak ilginç bir durum olsa da sevindiricidir. Birkaç günlüğüne de olsa bu güzelliğin tadı çıkartılmalı.

Ankara’da taksilere çekidüzen verilmesi amaçlı uygulamayı da NATO’ya borçlu olduğumuz anlaşılıyor.

Taksiciler gri pantolon ve beyaz gömlek giyerek Türkiye’de bir ilki yaşama geçireceklermiş. Ayrıca, taksilerde ikramlık kolonya, lokum ve soğuk su da bulundurulacakmış.

Taksilerin dikiz aynalarına asılan “Welcome to Ankara” selâmlamalarının da hakkı yenmemeli. 

Neredeyse gangrene dönüşmüş sorunlarımızın çözülmesini zorunlu kılmış olması bile NATO’ya hiç olmazsa bir kez teşekkür etmemiz gereğini ortaya koyuyor.

Uygulamaların kelebeğin ömrü kadar yaşayacağı tartışmasız olsa da düşümüzde görsek inanamayacağımız değişikliklere bakarak insanın “Yaşasın NATO!” diye haykırası geliyor.

Elbette şaka…

NATO eli kanlı bir suç örgütüdür.

Azim ve Karar, 01.07.2026

Şimdilerde şan, şeref anıtına dönüştürülen Osmanlı’nın yıkım yılları ibretlik olaylarla doludur. 

Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa, Mısır’dan gelip Anadolu içlerine girip payitahta yürüyebilmiştir. Bu durum, Kavalalı’nın gücünden kaynaklandığı kadar Osmanlı’nın güçsüzlüğünden kaynaklanmıştır. Osmanlı’yı Nizip’te ve Kütahya’da yenilgiye uğratmış ve neredeyse teslim alacak duruma gelmiştir. Bunu Osmanlı’yı paylaşma heveslilerinin koruması sayesinde yapamamıştır.

Daha birkaç yıl önce kıyasıya savaştığı Rusya İmparatorluğu Kavalalı tehlikesi karşısında Osmanlı’nın can simidi olmuştur.

Rusya, Osmanlı’yı koruyup, kollayacaktır. Bu, sözle yetinilen bir olgu olmanın ötesine geçerek Hünkâr İskelesi Antlaşması’yla (8 Temmuz 1833) yazıya da dökülmüştür.

Buna göre, Osmanlı saldırıya uğrarsa Ruslar asker ve donanma gönderecek, giderleri Osmanlı karşılayacaktır.

Rusya saldırıya uğrarsa Osmanlı boğazları kapatarak yardımcı olacaktır.

Antlaşmanın süresi 8 yıldır.

Bu antlaşmaya dayanarak Rus askerleri İstanbul’un Anadolu yakasına, Beykoz’a çıkarlar. Servi Burnu’na kurdukları kampa yerleşirler. 

II. Mahmut, Rus askerlerini ziyaret ederek onurlandırır. Rus birlikleri içindeki Kazak alayları özellikle ilgisini çeker padişahın. Öyle ki, o alaylardaki askerlerinkine benzer kılıç kuşanır, üniforma giyer. 

Ruslar bu tarihsel olayı bir anıtla ölümsüzleştirmek isterler. 

Anıt yerine geçecek irilikte bir kayayı karşı kıyıdan Servi Burnu’na taşıyacak denli önemserler bu simgeselliği.

Üzerine yazacakları konusunda kararsız kalırlar. 

907 yılında İstanbul’a sefer yapan Rus ulusal kahramanı Oleg ve Çar Nikola’ya göndermede bulunan dizeler yazmayı akıllarından geçirseler de Osmanlı’yı rahatsız etme olasılığı bu düşünceden uzaklaşmalarına neden olur. Sonunda bu anıt Rus Alayları tarafından 25 Haziran 1833’te dikildi anlamında “1833 TOHM 25” (25 Haziran 1833) yazmakla yetinirler.

Köklü devlet anlayışının bir ürünüdür bu anıt. Ruslar için Osmanlı’nın çağrısıyla İstanbul’a asker getirmiş olarak son derece anlamlı bir eylemdir. Anıtlaştırma bu anlamın yansımasıdır.

Ankara, kısa süre sonra NATO doruğuna evsahipliği yapma hazırlığında. 

Son zamanlarda basına yansıyanlardan havaalanından kente uzanan yoldaki yapıların devletçe boyandığı, olumsuz görüntülerin saklanması amacıyla tıpkı Hatay’da olduğu gibi brandalarla ve panolarla gizleme yapılmakta olduğu öğrenildi. 

Öte yandan, aylar öncesinden başlayarak Etimesgut havaalanındaki pistin uzatılması çalışmaları kapsamında tescilli de olan Ankara Şeker Fabrikası yerleşkesindeki kimi yapıların yıkıldığı öğrenildi. 

İki yüz yıl önce devletin başkentine pek çok kez savaştığı Rus askerlerini koruyucu, kollayıcı olarak çağıran anlayıştan bu yana değişen çok şey olmamış gibi.

O zaman bu önemli olayı gelenler anıtlaştırmış.

Bugünse can çekişen, kimi uzmanlara göre tarih sahnesinden çekilmek üzere olan NATO’ya hiç de hak etmediği önem yükleyenler. NATO’ya yükledikleri önem kadar kendi iktidarlarını koruma, kollama telaşında olanlar da denebilir. 

İstanbul’daki Moskof Taşı Birinci Dünya Savaşı’nda Rusya’yla karşı cephelerde yer alacağımız anlaşıldığında yıkılmış olsa ve yerinde yeller esse de, Etimesgut’ta pist için yerle bir edilen yapılar utanç anıtı olarak var olmayı sürdürecek. Pistleri kırıp bu utançtan kurtulalım desek tıpkı Atatürk Havalimanı’nda olduğu gibi milyar dolarlara patlayacak bu kurtuluş. 

İki yüz yıl geriden başlayarak bugüne uzanan zaman aralığında utanç ve edilgenlik eksik değil.

Kendi kurtarıcısının yaşadığı 1923-1938 bir yana bırakılırsa başımızı önümüze eğdiren sayısız olay ve gelişme yazılmış tarihimizin kara sayfalarına.

Ne acı ve bir o kadar utanç verici…

Bu ve benzeri utançların önüne geçebilmek için Türk Milleti’nin antiemperyalist bilincinin sokaklara kola dökmenin ötesine taşınması ivedi gerekliliktir.

Not : Yazıdaki Moskof Taşı’na ilişkin bilgiler Deniz Kültür Yayınları’ndan 2016’da basılmış olan İki Kıyı Bir Deniz dizisinin 3. cildinden özetlendi.

Azim ve Karar, 27.06.2026

Düş kırıklığı olunca günah keçisi aramak yerleşik davranışımız. Öncelikle vurgulamakta yarar var. TFF Başkanı Hacıosmanoğlu hiç yeri ve gereği yokken “kupayı alır geliriz” türünden bir söylemle çıtayı öyle bir yere koydu ki hem takımı hem de kendini zora sokmuş oldu.

Bir başka hata, bu ve benzeri spor olaylarına hak ettiğinden fazla önem yüklemek.

Sporda kazanmak kadar yitirmek de var.

1998 Dünya Kupası’nı kaldırmış olan Fransa bizim üçüncü olduğumuz 2002 dünya kupasına grup aşamasında, hem de gol atamadan veda etmişti. 

Bundan çeyrek yüzyıl önce yeni bir yola çıkan kadın voleybolu küresel ölçekte marka olmayı başardı. 

Örnek alınasıdır voleybolun başarısı.

Futbolda, “altın kuşak” masalıyla oyalananların temel sorunu ıskaladıkları  gün gibi ortadadır. 

Varsa yoksa “suçlu kim”!

Suçlu bulunsun ya da bulunmasın bugünler de geçecek. Her şey unutulacak. Bir sonraki şampiyona gündeme girer girmez umut satıcılığı kaldığı yerden sürecek.

Üşenmedim!

Saydım!

A Milli takım kadrosundaki 26 oyuncunun en az 10’u yabancı yetiştirmesidir. Bu kapsamdaki oyunculara Türkiye’den eklenenlerle oluşturulan “altın kuşak” elbette başarılı olabilirdi.

Ama, çıta doruğa yerleştirilince onlar da baskı altına girdiler.

Milli takımın durumu için suçlu arayışları bir süre sonra bitecek. Dünya kupasından hemen sonra kendi futbol ortamımıza döneceğiz.

Kim kimi transfer etti, edecek?

Şampiyonluk tutkusuyla yanıp tutuşanlar bu yıl muratlarına erebilecekler mi?

Yabancı futbolcu pazarlamacıları ellerini ovuşturarak bekliyorlardır.

Adı büyük olsa da ahı gitmiş, vahı kalmış topçuları her düzeyden takımımıza getirmek ve ceplerini doldurmak için birkaç hafta sonrasını iple çektikleri kesindir. 

Gelen her yabancı bu toprakların gençlerinin ayaklarına takılan taşa dönüşüyor. 

Durum böyle olunca, yetenekli gençler denklemin dışına itilmiş olacak. 

Gurbetçi Türkler ayyıldızlı formayı seçsin diye yakarmaksa yine bize düşecek.

Dünyadaki her 4 ülkeden birinin katılabildiği dünya kupasını başarı sayarsanız işte böyle duvara çarparsınız.

Türkiye’nin kupadan elenmesinin bir olumlu sonucu oldu. Türk milli takımı birtur sonrasına kalsaydı uçaklara doluşturulan tipler yeni dünyanın yolunu tutacaktı. Elbette kamunun parasıyla. Bu gider kaleminin ortadan kalkmış olması iyidir.  

Aklını kullanmak, bilimsel yaklaşmak başka bir çok alan gibi futbolu da kurtaracak biricik seçenektir. 

Günah keçisi bulma kolaylığından sıyrılmak gerekiyor.

Azim ve Karar, 24.06.2026

Ne düşler kurulmuştu oysa. Dünya Kupası öncesinde yazılanlar anımsanmayacak denli geride kalmadı. Yarım milyar avroya varan değere sahip milli takımımızın dünya kupasında hatırı sayılır sonuçlar alacağından neredeyse kuşkumuz yoktu.

Futbol yorumcusu ya da uzmanı değilim. Buna bağlı olarak milli takımın duvara çarpmayla sonuçlanan durumuna yönelik birşey diyemem.

Futbola nerede rastlasam izlerdim. Son zamanlarda bu isteğimin silinmekte olduğunu fark ettim. Milli maç bile olsa izlemek içimden gelmez oldu.

Buna karşılık, diğer sporlara olan ilgimin diri olduğunun farkındayım.

Futbola gelince.

Bu çok izlenen spor, dünyada ve özellikle de Türkiye’de kötülüklerin ete kemiğe büründüğü bir alana dönüşmüş durumda.

Sporcusu, yöneticisi ve elbette izleyicisi bu kötülüğün bileşenidir artık.

Bu, Türkiye’de biraz daha böyle gibi gelmeye başladı bana.

Türkiye’ye eşsiz başarılar yaşatan kadın voleybolcular uzun uçak yolculuklarını ekonomi sınıfı koltuklarda iki büklüm yapmaya zorlanırlarken, futbolcular dünya kupasına katılma hakkı karşılığında villayla ödüllendirilebiliyor. 

Unutulmasın ki, son dünya kupasına katılım sayısı artırılınca kabaca dünyadaki her 4 ülkeden birisinin burada bulunma fırsatı yakaladığı ortadadır. Başka deyişle, Çuraçao için benzersiz başarı olarak nitelenebilecek bir durum Türkiye için başarı olmak bir yana olması gerekendir.

Futbolun orantısız biçimde ödüllendirilmesi bir rastlantıdan çok bilinçli bir seçimdir.

Futbol çok izlenen bir spor olarak aynı zamanda iktidarın arka bahçesi konumundadır. Akla gelebilecek her şeyi siyaset aracı yapabilen iktidar için futbol bulunmaz Hint kumaşıdır. Buraya egemen olan yolsuzluklar, ahlâk dışı ilişkiler bir bakıma burayı kullanmak isteyenlerin işini kolaylaştırıcı etken olmaktadır.

Buna karşılık, futbol dışındaki pek az spor siyasete malzeme olma bakımından verimli sayılabilir. 

Voleybolun, basketbolun, tenisin ve bunlara eklenebilecek diğerlerinin iktidar için kullanışlı olmadıkları apaçık ortadadır.

Dünya Kupası’na katılım başarısından ötürü kendinden geçenler dereyi görmeden paçayı sıvayıp da hayal alemine dalınca duvara çarpmanın etkisi çok daha büyük oldu.

Milli takım, bir tur öteye geçmiş olsaydı Türkiye’den kalkacak jumbo jetlere doluşturulan yandaş tayfa milli takıma destek kılıfıyla ödüllendirilmiş olacaktı. Emekli aylığına bin lira zam yapmak için haftalarca düşünülen ülkede bu gelişmenin yaşanmamış olması topçularımızın iç karartan başarısızlığından çıkartılacak biricik teselli olsa gerektir.

Not : Yazıyı bitirmek üzereyken basına yansıyan bir haber ilgimi çekti. Eleştirilerden bunalmış olan TFF Başkanı, Adalet Bakanı’na seslenerek milli takımı eleştirenlere yönelik önlem almasını istemiş. Parti kapatmaya eşdeğer kararlar alabilen yargı için çocuk oyuncağı sayılabilecek bir istek. Bekleyip, görelim…

Azim ve Karar, 22.06.2026

Seven de sevmeyen de önümüzdeki bir ay boyunca futbolla yatıp kalkacak. 

Kanada-ABD-Meksika üçlüsünün ev sahipliğinde yapılacak 2026 Dünya Kupası başlamak üzere.

Anımsayabildiğim ilk dünya kupası Meksika 70’tir. Toplam 16 takımın katılımıyla gerçekleşen bu kupanın maçları Türkiye’de televizyondan yayımlanmamıştı.

Radyodan dinlediğimi de anımsamıyorum.

Cumhuriyet gazetesinin spor sayfasında yayımlanan maçların sonuçlarını da yazabildiğiniz bir basit fikstür geldi gözümün önüne.

O yıllarda kupadan bir süre sonra sinema filmlerinin gösterime girdiğini biliyorum. 

Almanya 74’ten başlayarak televizyondan izleyebilmiştik bu önemli spor olayını.

Teknolojik top

Teknolojik gelişmelerden topun payına düşen az olmadı.

2010’dan başlayarak teknoloji topun tasarımına girmekle kalmadı her bir kupa topu adlarla anıldı.

Questra, Telstar, El Rıhla, Brazuca ve Jabulani!

2026 topunun adı Trionda.

Topun dış yapısı, olukları, panelleri topun aerodinamik davranışlarını değiştirecek özellikte.

Topun içindeki yonga VAR ve yarı otomatik ofsayt düzeneğine veri sağlayarak hatasızlığa katkıda bulunma yeteneğinde.

Görsel HBT’nin 5 Haziran 2026 tarihli 523. sayısından alıntıdır.

Her kupada değişkenlik gösteren top tasarımları kâğıt üzerinde favori gösterilen takımları düş kırıklığına uğratabilir mi? 

Bu sorunun yanıtını 1 ay sonra alacağız.

Futbol politik

Yerleşik nitelemedir.

Futbol yalnızca futbol değildir.

Kupa öncesinde İsrail-ABD saldırganlığı İran’ı hedef aldı. 

Tam da bu sırada savaş suçlusu saldırgan ABD’nin evsahipliği tartışılacak yerde mazlûm İran’ın kupaya katılabilmek için vize alıp alamayacağı gündeme getirildi. 

Böylelikle futbolun vicdansızlığı açığa çıktı.

Geçtiğimiz yıllarda hem FIFA’nın hem UEFA’nın Sepp Blatter ve Lennart Johanson üzerinden yolsuzlukla anıldığını unutmuş değiliz. 

İşin bu yanı biraz olsun düzeldi mi bilemiyoruz.

Ancak, her iki futbol kuruluşunun ülkeleri aşan güce sahip olduğu gerçeği yerli yerinde duruyor.

Gazze soykırımı ve İran’a emperyalist saldırı karşısında vicdanlı durabilen devletlerin bile futbolun başındaki ikiliye (FIFA-UEFA) karşı durmayı akıllarından bile geçiremedikleri ortada.

Spor ve dolayısı ile futbol dostluğun, kardeşliğin ve barışın aracıysa eğer, işin bu yanıyla ilgilenmek, bu alandaki sorunları çözmek insanlığın önündeki görevdir.

Bir ay sürecek bu en büyük futbol olayı sırasında sevmeyene sabır, sevene keyifli ama futboldaki yanlışlara kafa yoran keyifli izlemeler dileğiyle…

Azim ve Karar, 08.06.2026

İstediğiniz kadar Türkiye’yi şikâyet etmedim deseniz de algı budur.

Türkiye, tarihsel günlerden geçiyor. Kurucu parti kapatılmaya eşdeğer bir saldırı altında. 

Bu durum, bir yandan bıçak sırtına sürülen ve  son 13 yılda yolunu yitiren, ilkelerini unutan CHP için fırsat yarattı. Geçmişin hatalarından ders çıkartarak olması gereken yere ve duruşa geçebilirdi kurucu parti.

İmamoğlu’nun sıkça düştüğü hataya enerjisi ve kararlılığıyla övgü alan Özel de düşer oldu.

Batının önde gelen basın organlarına yazılar kaleme alıyor Özel de.

Bu türden dergilerde ya da gazetelerde yazınızın yayımlanması ancak onların temsil ettiği değerlere göz kırpmanızla olası.

Hem İmamoğlu hem Özel hiç gereksinimleri olmadığı halde Batı emperyalizmine göz kırpmakta sakınca görmüyorlar.

Kimlere göz kırptıklarının farkında olmamaları olanaksız.

Şöyle bir anımsayalım.

AB(D) ve NATO erişebildikleri her dünya köşesine gözyaşı, kan ve ölüm götürdüler. Listelemeye kalksak bu yazının sınırları yetmez.

Gazze’deki soykırımın, İran’a yönelik alçakça saldırının ardında bu üçlünün olduğunu en iyi bilenlerden birisi Özel olmalıydı.

Onların güvenlik kavramı olarak pazarladıkları, gerçekte emperyalist saldırganlık ve bu saldırganlığın güvence altında olmasıdır.

Diğer yandan, kurucu parti önderliği Batıya göz kırpma konusunda iktidarla yarışa girme eğilimi göstermektedir.

Bu konuda iktidarla yarışmak olanaklı değildir.

Türkiye’yi çeyrek yüzyıla yakın zamandır yöneten AKP iktidarı hem Avrupa’nın, hem ABD’nin ve dolayısı ile de NATO’nun gözdesidir.

Avrupa’nın desteğini almak için milyonlarca göçmeni birkaç milyar avro karşılığında Türkiye’de tutmanız gerekir. Bunu yapmaya niyet etseniz bile iktidar kadar başarılı olamayacağınız açıktır.

Diğer yandan, Atlantik’in karşı kıyısındaki emperyalist de son derece hoşnuttur AKP’den.

Bir oturuşta milyarlarca dolar tutarında alım yapma herkesin harcı değildir. Yaparsa AKP yapar. 

Yapmıştır, yapmaktadır.

Suç örgütü NATO konusunda da iktidarın eline su dökmek hiç kolay değildir.

Özetle, kendini kanıtlamış AKP dururken ne ABD ne de Avrupa dereyi geçerken at değiştirmeyi göze almaz. 

Bu yalın gerçek ortadayken kurucu partinin Batı emperyalizminden yarar umma çabası gerçekçi olmadığı gibi onurlu bir davranış da olamaz.

Her şeyi kendi çıkarına uyarlama çabası içindeki emperyalizmin kurucu partinin başına gelenle dertlenmesi ancak düşte görülecek bir gelişme olabilir.

Son bir not!

ABD’nin büyükelçi unvanlı sömürge valisinin size bir monark gerek sözü de üzerinde durulmaya değer.

Aranan monark bulunmuş durumda. 

Tek eksik monarkın iktidarının sonsuzlaştırılması!

Antiemperyalist savaş vermiş, onu Cumhuriyetle taçlandırmak yetmemiş bir de devrimleri eklemiş kurucu partinin “persona non grata” söyleminden özenle uzak duruyor oluşu üzerinde durmaya değmez mi?

Emperyalizmin basın kisveli kalelerine yazı yazmak ve o yazılarda batıya yaslanan biçem kullanmak açık ki sömürge valisini görmezden gelmeyi gerektirmektedir. 

Böylesi bir tercih kurucu partinin kökleriyle bağını onaracağı gibi iktidarı da zorlama fırsatı sağlayabilirdi.

Böyle biline.

Bu hatalara son verile…

Not : Yazıyı bitirdikten sonra rastladığım bir görsel kurucu partiye ders içeriyor gibi geldi bana. Emperyalizm has hizmetkârı varken ve ondan hoşnutken yeni bir hizmetkâra yakınlık göstermez. 

Azim ve Karar, 03.06.2026

“Düşmanın karşısında olan her şeyi desteklemeli ve düşmanın desteklediği her şeye karşı olmalıyız!”

Mao Zedung, 16 Eylül 1939

CHP’ye kayyum atandı demek yetmez. “CHP kapatıldı” demek doğru olur.

Basının karşısına çıkabilen Kılıçdaroğlu’nun iki soruya verdiği yanıtlar CHP’nin kapatıldığının dışavurumudur.

İlk soru : Kurultayda aday olacak mısınız?

Yanıt : Neye?

İkinci soru : Kurultay ne zaman olur?

Yanıt : Allah kerim!

Kendisini Kemalistlikle etiketleyen birisi olarak Cumhuriyetçi-Kemalist kesimden gelen kimi tepkilere şaşırmaktan alıkoyamıyorum kendimi.

Parti kapatmalara son verdiğini öne sürenlerin CHP’yi kapattığı ortamda Kılıçdaroğlu ve Özel aynı yolun yolcusu söylemleri karşısında şaşırmanın ötesinde dehşete düşüyorum.

Özel ve Kılıçdaroğlu’nun birlikte ağlayıp birlikte güldükleri kuşkusuz doğru. 

Altılı masa saçmalığında, etnikçiliğe göz kırpmada buluştukları da bilinmeyen durum değil.

İçinde bulunduğumuz günlerde karşıtı olmadan seçime girme hevesinde olan iktidarın varlığı hiç mi önemsenmez?

CHP’yi sahne dışına iten iktidarın bu adımda sağlayacağı başarının sonraki aşamalarda yaratacağı sonuçlar nasıl olur da öngörülmez?

Kılıçdaroğlu’nu ve Özel’i eşdeğer tutabiliriz hiç kuşkusuz. Bunda yerden göğe kadar haklı da olabiliriz.

Ancak, bu yaklaşımın iktidarı karşıtsız bırakacağını nasıl olur da görmezden gelebiliriz?

Cumhuriyetçi-Kemalist kesim 10 yılı aşkın süredir bir güç odağı oluşturma becerisi gösteremediği gibi ağlama, sızlama ve kimseleri beğenmeme alışkanlığına tutuldu.

Gelinen durumda  tehlike bu denli açık ve ortadayken armudun sapı, üzümün çöpü mızıkçılığı bir kenara bırakılmalı. 

Mao’nun özlü sözüyle başladım.

Mustafa Kemal Atatürk’le bitireyim.

İran, Irak ve Afgan monarklarıyla Sadabat Paktı’nda bir araya gelen kurucu bu krallara, şahlara çok mu tutkundu?

Diğer yandan, Balkan Paktı’nda bir araya geldiği Yunanistan’la çok değil 10 yıl önce boğazlaşmamış mıydık?

Kurucunun yaptığı elbette ülkesinin ve dünyanın iyiliği için aklını duygularının önüne koymaktı. 

Şimdi neden olmasın?

Ortak paydada buluşmak!

Şimdi değilse ne zaman?

Azim ve Karar, 01.06.2026

Türkiye tarihsel günlerden geçiyor. 

Olanı biteni özetlemek gerekirse, iktidarını sürdürmek isteyen iktidarın her yola başvurmakta olduğuna tanıklık ettiğimiz tartışılmazdır.

Kurumlar ve kurallar mı?

Sizlere ömür!

Yetkisiz bir mahkeme yüksek yargıyı yok sayan bir karar alarak bir partinin yönetimini değiştirmenin yolunu açmak istiyor. 

Anayasa başta olmak üzere yasalar, kurallar yok hükmünde.

Yetkisiz mahkemenin aldığı kararla birlikte sahne alan Kılıçdaroğlu ve çevresindekilerin polis haksız iktidar hevesi ibretlik.

CHP köklerinden koptu mu?

CHP son 13 yılda sayısız yanlış yaptı mı?

Bugün mahkeme kararıyla yönetimden uzaklaştırılan CHP yönetimi Kılıçdaroğlu tayfasından değil miydi?

Sayıları çoğaltılabilecek bu ve benzeri soruların yanıtı hiç kuşkusuz EVET’tir.

Durum böyleyken olana bitene karşı durmak yerine CHP’nin kusurlarıyla ve günahlarıyla uğraşmak hiç de akılcı olmadığı gibi Bizanslıların yaptığı gibi meleklerin cinsiyetini tartışmaktır.

Eksikli ve son derece aksaklı demokratik ortamı mumla aramak istemiyorsak güncele odaklanmak, bugünlerde yaşanmakta olanların karşısında dimdik durmak öncelikli ve göz ardı edilemez görevdir.

Durumu anlamak bakımından şöyle okumak yararlı olabilir.

CHP kapatılmıştır.

Hiç olmazsa buna karşı çıkmak gerekmez mi?

Azim ve Karar, 24.05.2026

Yılın ilk dil bayramı 749 yaşında. 

Coğrafik olarak Türkiye’nin kalbinde konuşlu Karaman Türkçenin de başkenti sayılır.

Geçtiğimiz haftalarda İstiklâl Marşı’nın hem de Karaman’da Arapça okutulmuş olması hem Türkçenin başkenti hem de Türkiye için büyük şanssızlıktı.

Takvim ilerlerken geriye gitmek bu değilse neydi?

Görsel ve yazılı medyada Türkçe’nin kötü kullanımına ilişkin örnekler saymakla bitmez. İktidar yanlısı olsun muhalif olduğunu ileri sürsün medyanın Türkçe bakımından hali yürekler acısıdır. Düzelmek şöyle dursun her geçen gün kötüleşmektedir.

Bu bayramda çeviriye değinmek istiyorum.

Hemen her konuda dilimize kazandırılmış kitaplarda rastladığımız Türkçe de az engelli değildir.

Çoğumuzun başladığımız kitabı bitiremeden yarıda bırakma deneyimi olmuştur. Çeviri kitaplarda bu oran çok daha yüksektir. 

Bir yabancı dili çok iyi bilen çevirmen kendi dilinde o oranda yetkin olmayınca ortaya çıkan yapıt okunmaz olur.

Yakın zamanda okuduğum, hatırı sayılır yayınevlerince basılmış kitaplarda çeviri kaynaklı dil yaramızın hiç de azımsanmayacak boyutta olduğunu sıkça fark ettim. 

Üşenmedim!

Yayınevine bu sorunu ilettim. Nezaket gereği olsun geri bildirim aldığımı anımsamıyorum.

Okuma sırasına aldığım kitaplardan birisini dün okumaya başladım.

Kitabın basım tarihi 1975 olunca kaygılanmam kaçınılmazdı.

Yarım yüzyılı aşkın zaman önce çevrilmiş kitapta nasıl bir Türkçe’yle karşılaşacaktım?

İlk birkaç sayfadan sonra kaygımın yersiz olduğunu anladım.

Son derece arı ve duru Türkçe kullanımı 50 yıl önce olasıyken günümüzde çevrilmiş kitapları okurken Osmanlıca sözlüğe başvurma gereği duymak ne yaman çelişkiydi?

Türkçe’ye çevrilen kitaplarda son yıllarda çevirmenin özgeçmişine de yer verilir oldu. Durum böyle olunca, kitabı okumaya başlamadan önce çevirmeni tanımak olanaklı. Elbette olumlu bir durum.

Sözünü ettiğim kitapta böyle bir tanıtım yoktu.

Kitabın Türkçesi günümüz çevirilerinde mumla arayıp bulamayacağımız durulukta olunca çevirmeni kimmiş diyerek giriş sayfasına döndüm.

Rastladığım ad Türkçe ustalığı ve yetkinliği tartışılmaz bir şairdi.

Çeviri özen gösterilmesi gereken bir iştir.

Bir yapıtı bir dilden diğerine çevirmenin ötesinde bir eylem olduğu kuşkusuzdur.

Cemal Süreya’nın anısına saygıyla…

Yayınevlerinin bu önemli konuda çok daha özenli olma görevini anımsamaları dileğiyle…

Azim ve Karar, 13.05.2026